Nog geen week geleden had ik hen ontmoet. Na een korte, maar intens waardevolle tijd samen, overleed hun prachtige dochtertje. Toen zij weer thuis was, voelde dat tegelijk liefdevol en onwerkelijk.
Ze zochten naar manieren om blijvende herinneringen te maken. Want herinneringen vormen een tastbare verbinding met degene van wie je zo intens houdt. Ze nemen het verdriet niet weg, maar geven liefde een blijvende plek. Maar hoe doe je dit als de herinneringen niet verder rijken dan een fijne zwangerschap en een turbulente week na de bevalling?
Haar komst thuis werd met alle zorg en liefde voorbereid. Haar kamertje was klaar, haar bedje opgemaakt. Familie en dierbare vrienden kregen de gelegenheid om afscheid te nemen, verhalen te delen en samen stil te staan bij haar veel te korte leven. Er was ruimte voor liefde, verbondenheid en kostbare momenten. Omdat zij gebalsemd was, kon zij nog met haar ouders mee naar een voor hen bijzondere en vertrouwde plek. Een plek waar zij elkaar voor het eerst hadden ontmoet een aantal jaren geleden.
Een plek vol herinneringen, waar hun liefde ooit begon en waar zij samen graag kwamen. Juist daar ontstond nog een dierbare herinnering: in alle rust en intimiteit samen afscheid nemen van hun prachtige dochtertje.
Alsof de natuur meeleefde, werden we omarmd door de warmte van de zon, de stilte en een vlinder die voorbij fladderde. Kleine tekens die voor haar ouders troost en betekenis kregen. Ze maakten foto’s en lieten bloemen achter, zodat ook deze dierbare herinnering met haar verbonden blijft.
Bij dit laatste, intieme moment liet ik hen samen. In stilte liep ik weg van voor hen zo bijzondere plek. Voelde dat dit een moment was dat alleen van hen was. Een moment om hun dochtertje nog één keer in liefde te omarmen, hun verdriet met elkaar te delen en dit kostbare afscheid in alle rust te beleven.
Afscheid vraagt ruimte voor liefde én verdriet. Afscheid nemen is het verweven van het gemis met je leven en het koesteren van de blijvende verbinding met degene van wie je zoveel houdt.
