Een afscheid hoeft niet groots te zijn om diep te raken. Soms ligt de kracht juist in de eenvoud van een huiskamer, waar warmte, nabijheid en herkenning samenkomen.
Een afscheid mag een weerspiegeling van iemands leven zijn, wie je was en wat voor jou waardevol was. Twee zussen, hun hele leven onlosmakelijk met elkaar verbonden, een geboren in de oorlog en de andere geboren tijdens de wederopbouw.
Jarenlang woonden ze in elkaars nabijheid, soms letterlijk deur aan deur. Hun levens verweven in dagelijkse momenten van zorg, aandacht en samenzijn.
De wens was helder: een persoonlijk en warm afscheid, het liefst in een omgeving die voelde als thuis. Geen afstand, geen formele setting, maar juist die vertrouwde sfeer waarin zij elkaar altijd ontmoetten.
In de knusheid van een huiskamer, met een kop koffie, heerlijk gebak, “”haar” muziek op de achtergrond en het warme geroezemoes van mensen die herinneringen delen, kreeg het afscheid vorm.
De ‘Rozenkamer’ werd voor even hun thuis. De inrichting klopte, de sfeer was precies zoals zij het gekend en geliefd had. Zij zong jarenlang in het “Grijze Koppenkoor” zingen was voor haar een bron van vreugde en verbondenheid. En nu, in deze huiskamer, zongen zij voor haar. Een laatste lied, een laatste groet, gedragen door stemmen vol herinnering en dankbaarheid.
Het voelde als thuis.
Deze foto is geplaatst in overleg met de familie.
