Vandaag zit Philo in mijn tas, samen met glitterstickers, tubes verf en kwasten.
We zijn op weg naar een rouwbezoek, waar een klein meisje afscheid gaat nemen van haar overgroot oma.
Samen met haar mama gaat ze de deksel van een uitvaartkist versieren.
Voor kinderen is afscheid nemen vaak anders dan voor volwassenen. Niet minder diep, maar wel op een eigen manier. Soms met stilte en soms met een vraag die zomaar ineens komt.
De mama van dit meisje vindt het spannend.
Niet alleen omdat zij afscheid moet nemen van haar oma, maar ook omdat zij in haar leven al meerdere keren afscheid heeft moeten nemen van haar dochter. Door een gecompliceerde gezinssituatie woont haar dochter al een paar jaar bij pleegouders. De ontmoeting was liefdevol.
Er waren tranen van weerzien en van blijdschap maar ook van het besef dat dit afscheid definitief is.
Afscheid nemen van oma en overgroot oma is onomkeerbaar.
Maar in dit moment waren moeder en dochter even écht samen.
Philo was erbij vandaag, deze kleine knuffel bedoeld om te troosten.
Soms wordt Philo stevig vastgehouden. Soms ligt hij gewoon dichtbij in een hoek.
Als het spannend is, of als verdriet zich aandient, is hij er. Om te verzachten, om te verbinden.
Afscheid kent vele lagen en vandaag kwamen ze samen.
Bij Van Buuren Uitvaart betrekken wij kinderen bij afscheid en uitvaart omdat de dood bij het leven hoort. Op een ongedwongen, laagdrempelige manier. Niet omdat het moet, maar omdat het mag.Omdat meedoen ruimte geeft en ruimte verbinding brengt.
*Philo betekent liefdevol en ontvangen kleine kinderen van ons bij een uitvaart of afscheid.
