Er zijn van die momenten die een afscheid persoonlijk maken. Een ritueel dat precies past bij wie iemand was. Soms ontsteken we kaarsen, soms een ander passend ritueel. Voor haar was er één taal die ze altijd sprak: de taal van kleur. Vanaf het moment dat zij het zich konden herinneren, leefden het gezin tussen de kwasten, de tubes verf en de schildersezel.
De geur van verf hoorde net zo bij haar als haar stem en haar aanwezigheid. Schilderen was voor haar geen hobby, het was haar manier van zijn en daarmee ook een deel van hen. Daarom kozen zij de kinderen en kleinkinderen, ervoor om haar te eren met datgene waar haar hart lag.
Tijdens de uitvaart schilderden zij, met trillende handen maar met liefde, op de deksel van haar kist. Verbonden met haar en met elkaar. De penselen gleden over het hout en lieten een kleurrijk spoor van liefde achter. In stilte dachten zij aan haar, aan alles wat zij van haar gedurende hun leven mochten ontvangen.
Het laatste schilderij, samen gemaakt.
