Planten in de serre

Een tijdje geleden ontmoette ik een man, een oude zakelijke relatie vanuit mijn mediatijdperk. Samen met zijn vrouw hadden ze een winkel in het Rijswijkse Ruim 7 jaar geleden zag ik het echtpaar voor het laatst. Midden op straat vroeg hij nu,” jij ging toch de uitvaart in na de krant? Ik knikte bevestigend. Het gesprek wat volgde op straat was niet voor op straat bedoeld. Onverwacht voor mij, want zo leek ik hem niet te kennen. Openhartig en verdrietig was hij.

Zijn vrouw was ernstig ziek en wilde door de corona niet meer de straat op. Gezien de longziekte en kwetsbaarheid snapte ik dit wel. Het gesprek ging al snel weer over de winkel, de tijd van toen en de lekkere bokkenpootjes bij de koffie. Een paar weken erna ontmoette ik ook zijn vrouw opnieuw.Het was niet volkomen onverwacht voor hen samen om mij te vragen voor een kopje koffie thuis met een bokkenpootje. Ik keek om mij heen serre vol met planten, stekjes en een lichtinval met gefilterd zonlicht viel mij onmiddellijk op. Prachtige plek. Aan haar vervallen lichaam en korte haperende ademhaling begreep ik dat dit geen maanden meer zou duren. Een middag met duidelijk voelbare liefde voor elkaar, het niet kunnen loslaten en zorgzaamheid op een voor hun zo fijne plek. Thuis.

En wat ” hoort er bij een uitvaart,nu in deze tijd” werd mij gevraagd, 30 personen bij het afscheid en geen samenzijn en de angst voor de corona buitenwereld stemde haar somber. De tradities en een familiegevoeligheden werden aangeraakt. Het gesprek raakte haar en werd algemener. “Wat voor ideeën en wensen heb je voor het afscheid?”, vroeg ik belangstellend. Het antwoord bleef even uit en ze zocht de ogen van haar man toen het antwoord kwam. Het liefst gewoon thuis met het gezin,de kleinkinderen, de vrienden, planten en mijn stekjes in de serre en hopelijk mooi zonlicht. Met haar arm maakte ze zichtbaar moeilijk een flinke armzwaai naar achteren. ” Daar zou mijn kist mooi staan”. Een stoel ernaast voor wie nog even bij me wil zitten, natuurlijk filterkoffie en bokkenpootjes. Noctune 9 van Chopin zachtjes op de achtergrond.Wijn en canapé in de tuin. Spelende kleinkinderen.Het gesprek gaf haar zichtbaar energie. Ze wilde niet dat haar afscheid een soort verplicht afscheid zou worden in een crematorium met opgelegde regels. Is het “gek” om het zo te doen? Toen aangaf dat niet ik, maar zijzelf haar uitvaart bepaalde, straalde ze. Ook nu zochten haar ogen die van hem. Hij knikte bevestigend, we doen het zo….zo kende ik hem weer, de man van weinig woorden sprak standvastig. Op de dag van het samenzijn lag ze omringd door de planten en stekjes in haar kist. Het zonlicht scheen zachtjes door het glas van de serre en filterde haar huid. De muziek zacht op de achtergrond. In de huiskamer werden daarna de vrienden en familieleden ontvangen. Het werd een ongedwongen , informele bijeenkomst van mensen die haar hebben liefgehad. Men ging even bij haar zitten en genoten van de muziek of staken een kaars aan.

Toen de tijd daar was sloten de dochters de kist en gaven nog een persoonlijke herinnering aan haar mee. Omringd door alle aanwezigen werd zij uit het huis gedragen naar de rouwauto, nog een laatste blik van de buren uit de straat. Alle dierbaren zwaaide haar uit met een glas wijn en een fijne herinnering die ze uitspraken. De echtgenoot standvastig in de deuropening. Een moment dat op je netvlies blijft. Ik loop voor de auto de straat uit, de laatste meters zijn ingezet en kijk nog één keer om.